مرغ باغ ملکوت

از همه جا و همه کس


	خوشبختی هر کس از خوشبختی یه تعریفی داره به نظر من لحظه ای را که از زندگی راضی هستی و از ته دل می خندی . خوشخبتی پس چیزی که تو را خوشبخت می کنه داشتن دو حس بیشتر نیست . حس رضایت و شادی .البته برای پیدا کردن این حس هم باید خیلی تلاش کنی و چندین صفت خوب د اشته باشی مثل قانع بودن به چیزی که داری و هستی ولی اونه هر روز ارتقاء بدی حسود نبودن .تو لحظه زندگی کردن .گاهی بی خیال شدن حالا ممکن آدم با هر چی خوشحال و راضی بشه یه بچه شاید با داشتن یه اسباب بازی خوشبخت بشه \|+\| نوشته شده توسط محسن در چهارشنبه بیست و سوم خرداد 1386 \|


	حس پرواز بگیر دست مرا که احتیاج شوخی نیست گاهی من هم همین حس و آرزو را دارم و دلم می خواد که یکی پیدا بشه و از روی صداقت و ومحبت دستم را بگیره و تا آخر عمر اون و نیمه گمشده و نیمی از وجودم بدونم .و بر عکس ... شاید از رو نیازه یا حکمت خدا . حس پرواز تو وجود همه است اما جرات پرواز نیست اعتماد به هوای پرواز نیست باور با هم بودن نیست بال پرواز نیست هوای پرواز نیست پرواز شجاعت می خواد دل به دریا زدن می خواد. شهامت می خواد .دو بال همراه می خواد با یه حس تنها کاری نمی شه کرد دوست داشتن می خواد .با یه حس خواستن و نو کردن هر روزه ی ای خواسته عشق زیباست و فهم و درک اون مشکل لازمه کامل شدن و رسیدن به خدا فقط عاشق بودنه نظز شما ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟/ \|+\| نوشته شده توسط محسن در چهارشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1386 \|


	غم و ........ نيمه شب بود و غمي تازه نفس؛ ره خوابم زد و ماندم بيدار ريخت از پرتو لرزنده شمع سايه دسته گلي بر ديوار همه گل بود ولي روح نداشت سايه اي مضطرب و لرزان بود چهره اي سرد وغم انگيز وسياه گوئيا مرده سرگردان بود! شمع خاموش شد از تندي باد اثر از سايه به ديوار نماند کس نپرسيد کجا رفت؛ که بود که دمي چند درين جا گذراند اين منم خسته درين کلبه تنگ جسم درمانده ام از روح جداست من اگر سايه خويشم ، يارب روح آواره من کيست؛کجاست؟ فریدون مشیری ما چون زدری پای کشید یم.کشید یم امید ز هر کس که بریدیم بریدیم دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند از گوشه بامی که پریدیم پریدیم رم دادن صید خود از آغاز غلط بود حالا که رماندی و رمیدیم رمیدیم صد باغ بهار است وصلای گل و گلشن گر میوه یک باغ نچیدیم نچیدیم سر تا به قدم. تیغ دعاییمو تو غافل هان واقف دم باش .رسیدیم رسیدیم ((وحشی))سبب دوری و این قسم سخنها آن نیست که ما هم نشنیدیم . شنیدیم بافقی چه شود به چهره زرد من نظری برای خدا کنی که اگر کنی همه درد من به یکی نظاره دوا کنی تو کمان کشیده و در کمین که زنی به تیرم و من غمین همه غمم بود از همین که خدا نکرده خطا کنی ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫ بر درگهش گذشتم با چشم اشارتم کرد کای بینوای مسکین از سوی قبله برگرد بر خاک من بنه سر تا من شوم خدایت گر بنده ام بگردی می گردد از تو هر درد از دوست خوبم میرزا (احمد)کلهر ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫ دلم بی وصل تو شادی مبیناد به غیر از محنت و زادی مبیناد خراب آباد دل بی مقدم دوست الهی هرگز آبادی مبیناد ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫ چو در بستی به روی من به کوی صبر رو کردم چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫۳ لعل لب نگارم هرگز نیامدم دست تا او روا بفرمود مرگ آمدو لبم بست ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫۳۳ گرم باز آمدی محبوب سیم اندام سنگین دل گل از خارم بر اوردی و خار از پا و پا از گل ایا باد سحر گاهی در این شب روز می خواهی از آن خورشید خر گاهی بر افکن دامن محمل گروهی همنشین من خلاف عقل و دین من بگیرند استین من که از دست دامنش بگسل ملامت گوی عاشق را چه گوید مردم دانا که حال غرق در د ریا نداند خفته بر ساحل ز عقل اندیشه ها زاید که مردم را بفرساید گرت اسودگی باید برو عاشق شو ای عاقل \|+\| نوشته شده توسط محسن در جمعه دهم فروردین 1386 \|


	شبیخون(سایه ) برسان باده که غم روی نمود ای ساقی این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی حالیا نقش دل ماست در ایینه ی جام تا چه رنگ آورد این چرخ کبود ای ساقی دیدی آن یار که بستیم صد امید در او چون به خون دل ما دست گشود ای ساقی تیره شد آتش یزدانی ما از دم دیو گرچه در چشم خود انداخته دود ای ساقی تشنه ی خون زمین است فلک ، وین مه نو کهنه داسی ست که بس کشته درود ای ساقی منتی نیست اگر روز و شبی بیشم داد چه ازو کاست و بر من چه فزود ای ساقی بس که شستیم به خوناب جگر جامه ی جان نه ازو تار به جا ماند و نه پود ای ساقی حق به دست دل من بود که در معبد عشق سر به غیر تو نیاورد فرود ای ساقی این لب و جام پی گردش می ساخته اند ورنه بی می و لب جام چه سود ای ساقی در فروبند که چون سایه در این خلوت غم با کسم نیست سر گفت و شنود ای ساقی ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ امروز نه آغاز و نه انجام جهان است ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری دانی که رسیدن هنر گام زمان است تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است آبی که بر آسود زمینش بخورد زود دریا شود آن رود که پیوسته روان است باشد که یکی هم به نشانی بنشیند بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است از روی تو دل کندنم آموخت زمانه این دیده از آن روست که خونابه فشان است دردا و دریغا که در این بازی خونین بازیچه ی ایام دل آدمیان است دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت این دشت که پامال سواران خزان است روزی که بجنبد نفس باد بهاری بینی که گل و سبزه کران تا به کران است ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی دردی ست درین سینه که همزاد جهان است از داد و داد آن همه گفتند و نکردند یارب چه قدر فاصله ی دست و زبان است خون می چکد از دیده در این کنج صبوری این صبر که من می کنم افشردن جان است از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود گنجی ست که اندر قدم راهروان است ################## چند یاد چمن و حسرت پرواز کنم بشکنم این قفس و بال و پری باز کنم بس بهار آمد و پروانه و گل مست شدند من هنوز آرزوی فرصت پرواز کنم خار حسرت زندم زخمه به تار دل ریش چون هوای گل و مرغان هم آواز کنم بلبلم ، لیک چو گل عهد ببندد با زاغ من دگر با چه دلی لب به سخن باز کنم سرم ای ماه به دامان نوازش بکذار تا در آغوش تو سوز غزلی ساز کنم به نوایم برسان زان لب شیرین که چو نی شکوه های شب هجران تو آغاز کنم با دم عیسوی ام گر بنوازی چون نای از دل مرده بر آرم دم و اعجاز کنم بوسه می خواستم از آنمه و خوش می خندید که نیازت بدهم آخر اگر ناز کنم سایه خون شد دلم از بس که نشستم خاموش خیز تا قصه ی آن سرو سرافراز کنم \|+\| نوشته شده توسط محسن در یکشنبه ششم اسفند 1385 \|


	ه . آ .سایه بسترم صدف خالیه یک تنهایی ست و تو چون مروارید گردن آویز کسان دگری ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫ دختری خوابیده در مهتاب چون گل نیلوفری بر آب خواب می بیند خواب می بنید که بیمار است دلدارش وین سیه رویا شکیب از چشم بیمارش باز می چیند می نشیند خسته دل در دامن مهتاب چون شکسته بادبان زورقی بر آب می کند اندیشه با خود از چه کوشیدم به آزارش ؟ وز پشیمانی سرشکی گرم می درخشد در نگاه چشم بیدارش روز دیگر باز چون دلداده می ماند به راه او روی می تابد ز دیدارش می گریزد از نگاه او باز می کوشد به آزارش ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫ دلا دیدی که خورشید ازشب سرد چو آتش سر ز خکستر بر آورد زمین و آسمان گلرنگ و گلگون جهان دشت شقایق گشت ازین خون نگر تا این شب خونین سحر کرد چه خنجر ها که از دل ها گذر کرد زهر خون دلی سروی قد افراشت ز هر سروی تذروی نغمه برداشت صدای خون در آوز تذرو است دلا این یادگار خون سرو است \|+\| نوشته شده توسط محسن در یکشنبه ششم اسفند 1385 \|

سوز عشق

تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا

سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا

نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر

تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا

شربتی تلختر از زهر فراقت باید

تا کند لذت وصل تو فراموش مرا

هر شبم با غم هجران تو سر بر بالین

روزی ار با تو نشد دست در آغوش مرا

بی دهان تو اگر صد قدح نوش دهند

به دهان تو که زهر آید از آن نوش مرا

سعدی اندر کف جلاد غمت می‌گوید

بنده‌ام بنده به کشتن ده و مفروش مرا

من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را		وین دلاویزی و دلبندی نباشد موی را
روی اگر پنهان کند سنگین دل سیمین بدن		مشک غمازست نتواند نهفتن بوی را
ای موافق صورت و معنی که تا چشم منست		از تو زیباتر ندیدم روی و خوشتر خوی را
گر به سر می‌گردم از بیچارگی عیبم مکن		چون تو چوگان می‌زنی جرمی نباشد گوی را
هر که را وقتی دمی بودست و دردی سوختست		دوست دارد ناله مستان و هایاهوی را
ما ملامت را به جان جوییم در بازار عشق		کنج خلوت پارسایان سلامت جوی را
بوستان را هیچ دیگر در نمی‌باید به حسن		بلکه سروی چون تو می‌باید کنار جوی را
ای گل خوش بوی اگر صد قرن بازآید بهار		مثل من دیگر نبینی بلبل خوشگوی را
سعدیا گر بوسه بر دستش نمی‌یاری نهاد		چاره آن دانم که در پایش بمالی روی را

|+| نوشته شده توسط محسن در شنبه پنجم اسفند 1385 |

رباعیات خیام

□

ایدل چو زمانه می‌کند غمناکت

ناگه برود ز تن روان پاکت

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند

زان پیش که سبزه بردمد از خاکت

این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت

کس نیست که این گوهر تحقیق نسفت

هر کس سخنی از سر سودا گفتند

ز آنروی که هست کس نمیداند گفت

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است

در بند سر زلف نگاری بوده‌ست

این دسته که بر گردن او می‌بینی

دستی‌ست که برگردن یاری بوده‌ست

|+| نوشته شده توسط محسن در شنبه پنجم اسفند 1385 |


	چرخ وفلک وگردون ای چرخ فلک خرابی از کینه تست بیدادگری پیشه ديرينه تست وی خاک اگر سينه تو بشکافند بس گوهر قیمتی که در سینه تست ٫٫٫٫٫٫٫٫ از منزل کفر تا به دين يک نفس است وز عالم شک تا به یقین یک نفس است ایـن یـک نفس عـزیز را خـوش مـیدار کز حاصل عمر ما همین یک نفس است ٫٫٫٫٫٫٫ شادی بطلب که حاصل عمر دمی است هر ذره ز خاک کیقبادی و جمی است احوال جهان و اصل این عمر که هست خوابی و خیالی و فریبی و دمی است ٫٫٫٫٫٫ تا دست به اتفاق بر هم نزنیم پایی ز نشاط بر سر هم نزنیم خيزيم و دمی زنیم پيش از دم صبح کاين صبح بسی دمد که ما دم نزنیم \|+\| نوشته شده توسط محسن در جمعه چهارم اسفند 1385 \|

رباعیات حافظ(جمال)

ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست

آیینه به دست و روی خود می‌آراست

دستارچه‌ای پیشکشش کردم گفت

وصلم طلبی زهی خیالی که توراست

٫٫٫٫٫٫٫٫

امشب ز غمت میان خون خواهم خفت

وز بستر عافیت برون خواهم خفت

باور نکنی خیال خود را بفرست

تا در نگرد که بی‌تو چون خواهم خفت

٫٫٫٫٫٫٫٫٫

ماهی که نظیر خود ندارد به جمال

چون جامه ز تن برکشد آن مشکین خال

در سینه دلش ز نازکی بتوان دید

ماننده‌ی سنگ خاره در آب زلال

٫٫٫٫٫٫٫٫٫

ای شرمزده غنچه‌ی مستور از تو

حیران و خجل نرگس مخمور از تو

گل با تو برابری کجا یارد کرد

کاو نور ز مه دارد و مه نور از تو